111را به ملكوت الهى صاعد كن.
هنگام «قربانى» و ذبح، حنجرۀ هواى نفس و حلقوم طمع را ذبح كن.
در «رمى جمرات»، شهوتها و پستىها و زشتىها را از خويش بران.
در هنگام «حلق» و تراشيدن موى سر، عيبهاى نهان و آشكار خويش را بزداى.
هنگام ورود به «حرم»، در امان و حمايت و پوشش الهى داخل شو و از روى معرفت و تكريم صاحب خانه، «بيت» را زيارت كن.
وقت «استلام حَجَر»، راضى به قضاى الهى باش و در پيشگاه عزّتش خاضع شو.
با «طواف وداع»، جز خداوند، با همه چيز وداع كن.
با ايستادن بر فراز «صفا»، روح و جان و ضمير و درونت را براى ديدار با خداوند، تصفيه كن.
در «مروه»، با «مروّت» باش و اوصاف خود را از بدى بپالاى.
در عهد و پيمانى كه با خداى خويش بستى، ثابت و استوار بمان. و بدان كه خداى متعال، اعمال حج را براى آمادگى و براى اشاره به «مرگ» و «قبر» و «رستاخيز» و «قيامت»، واجب كرده است...» 1