157براى اداى حج بانگ برآور»، 1 و ترسناك باشد از اينكه به او گفته شود: پذيرفته نيستى و نيك بختى ندارى.
به فضل و كرم خداوند تعالى قبولى حج خود را آرزومند، و در عين حال از خشم خداوند، به سوى حضرتش گريزان باشد و به او پناه برد.
نيكوترين مزد و ثواب را از درگاه او اميد داشته باشد. بلكه به پيروى اهل ولاء و سالكان راه حضرت كبريا همۀ شهوات را در حقيقت از خود دور كند، و جامههاى خوشى و آسايش را بيفكند، و به طريقۀ طالبان كمال عقبى و عاشقان جمال مولى، در درياى بىآلايشى مطلق غسل كند و احرام يكتا پرستى حضرت حق را در تن گيرد، تا در برابر اين اظهار مسكنت و اداى مراسم عبوديت سر او را خلعت ربوبى پوشانند، و از آلايش عالم خاكى به آرايش ارائك پاكى رسانند، و هنگام بانگها و بلند شدن آوازها براى تلبيه، خروج مردم را از قبور هنگام دميدن در صور متذكر شود و حالت هجوم آوردن آنان را براى اجابت نداى حضرت حق تعالى - و نداند كسى كه از قبولشدگان و تقربيافتگان است يا از راندگان و دورشوندگان كه پروردگار عالميان نظرى به سوى آنان نخواهد فرمود - يادآور گردد.
موقع دخول در شهر مكه متذكر شود كه در حرم محترم خداوند متعال در آمده است. و از جهتى ترسناك باشد كه مبادا از