136نمىدهند، لكن وعدهگاه حج موعدى است كه همۀ مسلمانان به سوى آن خوانده شدهاند بدون اينكه ميان سياه و سفيد و ثروتمند و فقير و شريف و وضيع و پادشاه و رعيت فرقى باشد، اگر چه وجوب حج مخصوص دارندگان استطاعت مالى و بدنى است.
در آن وعدهگاهها و سازمانها به صورت زيبنده و در حقيقت فريبنده نمايندگان دولتهاى بزرگ و نيرومند در ظاهر و باطن و پنهانى و آشكارا امتيازات خاصى براى خود مىبينند، و به واسطۀ اعمال نفوذ و داشتن قدرت، حقوق دولتهاى ضعيف و ناتوان را پايمال مىكنند، و از حضور نمايندگان ايشان، رسيدن به مقاصد و آرزوهاى خود را مىخواهند.
روز وعدهگاه حج به جهت آمادگى براى الغاى امتيازات طبقاتى و تلقين به حاجيان و آگاه نمودن ايشان بر التزام به اين صفت بلند پايه و تأدّب به اين ادب گرانمايه، از تن بيرون آوردن پوشاكها و زينتها و نشانههاى تعينات و ملبس شدن ايشان به يك لباس متحد الشكل كه همگى در آن برابر و مساوى باشند، مقرر شده است، تا اينكه همگى براى حصول مقصود و ظهور يگانگى و تساوى مطلق به بهترين جلوهها و بلندترين مظاهر آن، شرف حضور يافته و خود را عرضه بدارند، و اگر اين شرط اساسى مقرر نشده بود هر آينه به لباسها و هيئتهاى ظاهرى خود مىباليدند و بر يكديگر فخر مىنمودند و به مقام و شوون و حيثيات خود تظاهر و خودنمايى مىكردند، و البته روشن است كه اين گونه امور برخلاف