46در سفر تكوين آمده است: «و اما اسماعيل، من گفتار و درخواست تو را دربارۀ او شنيدم و من هماكنون مقدم او را تبريك گفته و بركاتى از سوى خود نصيب او مىسازم و فزونى را در نسل و نژاد او به هم مىرسانم و...
و او را به صورت امت بزرگى مقرر داشته و جمع فراوانى از تبار او را در دنيا فراهم مىآورم.» 1
اين مطلب را بايد بشارتى به امت حضرت محمد صلى الله عليه و آله برشمرد؛ زيرا آن حضرت و نيز عربِ حجاز از نسل و نژاد اسماعيل بودند. اين وعده و نويد دربارۀ ذريه و نسل اسماعيل به وسيلۀ پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله و امت او تحقق پذيرفت.
هجرت ابراهيم و اسماعيل عليهما السلام به مكه
پس از زادن اسماعيل، هاجر از اين كه فرزندى چون او را در كنار خود احساس مىكرد، به خود مىباليد و همين حادثه، حسرت و غيرت را در ساره برمىانگيخت، از اين رو ابراهيم درخواست كرد كه آن دو را از محيط زندگانى او دور نگاه دارد؛ چراكه حضور آنها در جايگاهى كه زندگانى مىكرد، براى ساره تحملناپذير مىنمود.
ابراهيم به درخواست ساره - براى هدفى كه خدا مىخواست - پاسخ مثبت داد. خداوند به ابراهيم وحى كرد هاجر و اسماعيل را با خود همراه ساخته و با آنها - در حالى كه اسماعيل طفلى شيرخوار بود - به مكه رهسپار گردند. ارادۀ خداوند راهنماى اين سفر سرنوشتساز بود؛ و سفر ادامه يافت تا آنجا كه خداوند متعال به ابراهيم فرمان داد در سرزمينى به