25خبر را كه مصطفى صلى الله عليه و آله گفت: «بالتّوحيد قامت السّمٰوات والأرض» . دور فلك در آسمان، و گردش روزگار، و سال و ماه در زمين در توحيد موحدان بسته تا اين دوازده حرف از زبانِ موحدان روان است. اين دوازده ماه بر نَسَقِ خويش و بر هيئت خويش گردان است.
هر حرفى پاسبان ماهى ساخته، و ثبات اين در ميان آن بسته. آن روز كه قضيۀ الهى و حكم ازلى در رسد و خواهد كه بند آسمان و زمين برگشايد و زمين خاكى برافشاند و روزگارِ نام رد كرده بهسرآيد نخست توحيد از ميان خلق برود تا نه توحيد مانَد و نه موحّد، نه قرآن ميان خلق و نه مؤمن. اين است كه مصطفى صلى الله عليه و آله گفت: «لا تقوم السّاعة حتّى لا يقال: اللّٰه، اللّٰه». 1
شاعرى اين ماههاى دوازدهگانه را در دو بيت زير ياد كرده است:
چون محرم بگذرد آيد به نزد تو صفر
ماه محرّم را «محرّم» نامند، چون جنگ و كشتار را در اين ماه حرام مىدانستند، حتى اگر فردى بر قاتل پدر خويش دست مىيافت با او همسخن نمىشد و متعرض او نمىگشت.
و ماه رجب از آن رو به «رجب» نامبردار شد، كه عربها اين ماه را بزرگ مىداشتند و طى آن از جنگ و خونريزى دست مىنهادند و «رجبته ترجيباً» به معناى تعظيم وبزرگداشت مىباشد. و ماه رجب را به «مُضَر»