137مركب سفر را مسخّر بشر ساخته تقديس مىكند:
... سُبْحٰانَ الَّذِي سَخَّرَ لَنٰا هٰذٰا وَ مٰا كُنّٰا لَهُ مُقْرِنِينَ وَ إِنّٰا إِلىٰ رَبِّنٰا لَمُنْقَلِبُونَ . 1
«منزه است آن كه اين مركب را براى ما رام و مسخّر گردانيد و اگر نه، ما را چنان توانى نبود. و تحقيقاً ما به سوى خداوندگار مدبّر خويش باز مىگرديم».
احياناً تصاويرى از حجاج بيت اللّٰه الحرام را - كه در حال طواف و سعى و نماز و تلبيه و تهليل، مناظرى ديدهنواز و دل انگيزى را چون تابلويى زيبا ترسيم مىكردند - در هواپيما بر روى پردۀ بزرگ آن به مسافران راه خدا نشان مىدادند.
سفر با اينگونه هواپيما با چنان برنامههاى معنوى و روحى و نيز برنامههاى غذايى مطبوع - كه واقعاً در دنياى معاصر در مقايسه با شركتهاى هواپيمايى كشورهاى ديگر بىنظير است - ما را به جاهاى دور دستى در دوران قديم مىبرد؛ در دورانى كه نه تنها غالباً اميدى به بازگشت از اين سفر براى مسافران نمىرفت، بلكه حتى براى رسيدن به مقصد، دل نمىبستند وآنچنان خود را روياروى با سفرى ديگر به جهان آخرت مىديدند كه وصيت ناكرده به اينگونه مسافرتها دست نمىيازيدند، آنهم با چنان زاد و راحله و آذوقه و آبى كه در دوران معاصر هيچ حاجى حاضر نيست با استفاده از آنها، چنين راه دور و دراز و چند هفتهاى و چند ماهه را در نوردد و در خودِ مقصد نيز به چنان اقامتى كه حجاج دورههاى گذشته بدان تن مىدادند رضا دهند؛ حتى براى نيم روز پياده روى در سنگلاخها