139خانه را به خود نسبت داده و «طَهِّر بيتي» گفته تا بفهماند كه اين خانه از آنِ خداست و همگان مى‌توانند در آن‌جا به عبادت مشغول شوند و اختصاص به طبقۀ خاصّ و كشور ويژه‌اى ندارد و معناىِ واقعىِ تطهير مَعْبد، پاكىِ معنوى از پليدى‌هاست؛ يعنى عبادات بايد، خالصاً براىِ خدا باشد و هيچ شائبه‌اى در آن نباشد.

به قول سيّد قطب، با قرار گرفتن ابراهيم عليه السلام در اين خانه و جاگرفتن وى در بيت‌اللّٰه اساسِ توحيد در بيت‌اللّٰه با دستور أَنْ لاٰ تُشْرِكْ بِي شَيْئاً پايه‌ريزى شد و از عبارت وَ طَهِّرْ بَيْتِيَ لِلطّٰائِفِينَ وَ الْقٰائِمِينَ وَ الرُّكَّعِ السُّجُودِ نيز استنباط مى‌شود كه اين خانه و اين مكان مقدّس براى چنين افرادى بنا شده، نه براى مُشركان و نه براى آنان كه قبله‌شان جز خدا، جاى ديگر و كس ديگر است.

نظريۀ مفسران

سيد قطب گويد: ¹

«البيتُ انْشِىءَ للطّائفينَ و القائِمينَ و الرّكّع السّجود لمن يشركون باللّٰه و يتوجّهون بالعباد الىٰ سواه».

ملّا فتح‌اللّٰه كاشانى نوشته است: ²

وَ إِذْ بَوَّأْنٰا ³ لِإِبْرٰاهِيمَ مَكٰانَ الْبَيْتِ... يعنى: جا داديم ابراهيم را در