74مىباريد.براى عرض سلام و توديع و خداحافظى محضر علامۀ طباطبايى رفتم.در زدم تشريف آوردند دم در.عرض كردم:عازم بيت اللّٰه هستم، خداحافظى مىكنم.بعد عرض كردم:نصيحتى بفرماييد كه به كار من بيايد و در اين سفر توشۀ راه من باشد.
اين آيۀ مباركه را به عنوان نصيحت و به عنوان زاد راه قراءت كردند.
فرمودند:خداى سبحان مىفرمايد:«فاذكرونى اذكر كم»؛«به ياد من باشيد تا به ياد شما باشم».فرمود:به ياد خدا باش تا خدا به يادت باشد.اگر خدا به ياد انسان بود،انسان از جهل نجات پيدا مىكند.اگر در كارى مانده است،اگر خداى قدير به ياد انسان بود،هرگز انسان عاجز نمىشود و نمىماند.واگر در مشكل اخلاقى گير كرد،خدايى كه داراى اسماى حسنى است و متصف به صفات عاليه،به ياد انسان خواهد بود.گره اخلاقى را هم مىگشايد و انسان را از آن مشكل رهايى مىبخشد.اين بود كه فرمودند:
اين آيه را به ياد داشته باشيد كه خدا فرمود:«فاذكرونى اذكر كم 1».
يكپارچه شور و هيجان
يكى از نزديكان شهيد دستغيب مىگويد:با او در مكه معظمه و عمرۀ مفرد هم سفر بودم.يك پارچه شور و هيجان و اهل دعا بود.
در بيت اللّٰه هر موقع سراغش را مىگرفتى،يا در حجر اسماعيل بود يا در طواف يا پاى منبر قرآن مىخواند و دعا مىكرد و مشغول نماز و تهجّد بود.اگر گوش فرا مىداديد آهنگ جانسوز او را مىشنيديد و چشم اشكبار او را مىديديد.