89حال كه به ميقات عاشقان رسيده‌اى، با نهايت توجّه و دلدادگى، لباس‌هاى دنيوى را از تن در مى‌آورى و لباس عشق و صفا را مى‌پوشى.

متوجّه شو كه ديگر «من گذشته» نيستى؛ بلكه تو ميهمان مخصوص حضرت ربّ الارباب هستى. بنگر كه چه خواهى كرد و چگونه خواهى بود. خودت را درياب و به ارزش خود پى ببر. اينكه لباس دوخته را از تن بيرون مى‌آورى؛ يعنى آن لباس گناه و عصيان را كه تاكنون، تار و پود آن را بافتيد و دوختيد و در بر كرديد، بيرون آوريد و گرنه چه فرقى است بين لباس دوخته و نادوخته. ¹

امام صادق عليه السلام فرموده‌اند: «واحْرِم عنْ كُلِّ شَيءٍ يمنعكَ عن ذِكْرِ اللّٰهِ عزّوجلّ ويحجبكَ عن طاعته؛ پس از پوشيدن لباس احرام، نيّت احرام كن و آنچه را كه تو را از ذكر پروردگار متعال باز مى‌دارد و از اطاعت امر خدا مانع مى‌شود، بر خود حرام كن.»

عالم ربّانى، علّامه مولى مهدى نراقى رحمه الله گويد:

«و چون به ميقات رسد و جامۀ احرام پوشد، بايد به ياد پوشيدن كفن افتد و متذكّر زمانى شود كه او را به آن خواهند پيچيد و ناگزير با آن جامه، خدا را ملاقات خواهد كرد. پس هم چنان كه خانۀ خدا را ديدار نمى‌كند، مگر به هيئتى كه برخلاف عادت اوست. هم‌چنين خدا را بعد از مرگ ملاقات نمى‌كند، مگر در پوششى كه مخالف پوشش دنياست و اين جامه شبيه است به آن جامه؛ زيرا همانند كفن، دوخته نيست». ²