153«اكنون پس از وقوف در مشعر، به منا رسيدهاى. آنچه را كه در مشعر براى مبارزه آماده كردهاى، بر سر دشمنان خدا مىكوبى. پس به منظور بندگى و انقياد امر خدا، بدون آنكه هدفت از عمل، لذايذ نفسانى و يا حتّى عقلانى باشد، فقط براى امتثال امر او... اعمال واجبش را به جا آور». 1
عالم ربّانى، عارف بينا ميرزا جواد ملكى تبريزى رحمه الله گويد:
«[ حجگزار بايد] در منا قصد كند، صفا و يكدلى و تأمين نسبت به بندگان خدا را از ضديّت و خلاف در راه محبّت... .
و با برچيدن سنگريزهها، قصد كند رفع هرگونه خلاف و معصيتى نسبت به خداى - عزّوجل - و اثبات هرگونه علم و عملى و به رمى جمرات رسيدن به مقصود و قضاى حوائج و با سر بريدن گوسفند، بريدن طمع از غير خدا و اقتدا به خليل خدا». 2
رمى جمرات
صاحب كيمياى سعادت گويد:
«واما انداختن سنگ، مقصود وى (حجگزار) اظهار بندگى است - بر سبيل تعبّد محض - و ديگر تشبّه به ابراهيم - صلوات اللّٰه عليه - كه بدان جايگاه ابليس پيش وى آمده است تا وى را در شبهتى افكنده، سنگ بر وى انداخته است. پس اگر در خاطر تو آيد كه شيطان وى را پيدا آمد و مرا پيدا نيامده است؛ بيهوده سنگ چه اندازم؟ بدان كه اين خاطر تو را، از شيطان پيدا آمد. سنگ بينداز تا پشت وى بشكنى كه پشت وى بدان شكسته شود