140
و ميثاق خود را با خداوند و وحدانيّت او تازه كن و به او متقرّب شو».
«عرفات» سرزمين بسيار مقدّسى است كه خداوند كريم، آنجا را براى ضيافت و پذيرايى از ميهمانان خود مقرّر فرموده است و سفرۀ خاصّ انعام و اكرامش را در دامن كوه رحمت گسترانيده و از كافّۀ ميهمانانش، دعوت به عمل آورده است كه در ساعت معيّن، همه با هم بر گرد خوان نعمت بىدريغش بنشينند و از بحر موّاج كرم و رحمت بىكرانش، به قدر ظرفيّت و استعداد خويش برخوردار گردند.
عارف روشنضمير، ميرزا جواد ملكى تبريزى رحمه الله گويد:
«منتهاى جديّت خود را به خرج بده كه در عرفات، به كمال معرفت نائل شوى و بدان كه اجتماع حاجيان براى دعا در يك ميدان و صحنۀ واحد، بويژه به لحاظ حضور صالحان و اهل باطن از ابدال و اوتاد يا غير آنها از كاملان - كه هيچ وقت حج از بعضى از آنان خالى نيست - لامحاله با اجتماع دلها و همتها،براى طلب نزول رحمت و طلب باران، ابرهاى جود و كرم كه گردنها كشيده و ديدهها خيره شده [ براى آن] و تضرّع و زارى و ابتهال خود، شايد علّت تامه اجابت دعا باشد.
و براى اجتماع دلها و همتها، تأثير خاصى است در انجام مقاصد و وصول به مطالب. از اين رو گفتهاند: از عظيمترين گناهان آن است كه كسى در عرفات حاضر شود و گمان كند كه خداى تعالى او را نيامرزيده است». 1
پس عرفات، سرزمين عشق است و شور؛ نور است و سرور؛ توبه است و تقوا؛ ارتباط است و اتصال؛ درد است و درمان؛ خداى است و خدا