25خوشا به حال كسى كه عبادت را معشوق خود بداند؛ با عبادت معانقه كند و آن را با تمام وجود لمس كند، خوشا به حال چنين نمازگزار و روزه‌دارى كه عاشق صوم باشد.

اين حديث شريف مى‌فرمايد: بهترين چهره‌هاى مردمى، آن انسانى است كه به عبادت عشق ورزد، ما را وادار مى‌كند كه اوّل شائق بعد عاشق عبادت باشيم.

شائق به كسى مى‌گويند كه ندارد و مى‌طلبد، عاشق به كسى مى‌گويند كه رسيد و نگه مى‌دارد. آن انسان تشنه‌اى كه به دنبال چشمه مى‌رود را مى‌گويند مشتاق چشمه است، وقتى به آب رسيد و آب را گرفت و حفظ كرد، مى‌گويند او عاشق چشمه است. شوق قبل از وصول است و عشق بعد از وصال گفته‌اند «عشق» كه يك واژۀ عربى است از يك گياه خاصى كه «عَشَقه» نام دارد، مشتق شده است كه در فارسى به آن پيچك مى‌گوييم. اين گياه وقتى به درخت چسبيد آنرا رها نمى‌كند و راه نفس درخت را مى‌بندد، كم‌كم آن درخت زرد مى‌شود، برگهايش ريخته و سرانجام خشك مى‌شود، در اين هنگام مى‌گويند درخت را عشقه گرفته، عاشق به يك چنين انسانى مى‌گويند، آن پيچكِ عبادت او را گرفت، او را زرد كرد، راه نفس او را بست، سرانجام او را خشك و از خود تهى كرد، به اين انسان مى‌گويند عاشق عبادت است.

لذا در اسرار روزه گرفتن گفتند: روزه بگيريد براى اين كه آن نشاط حيوانى كم بشود، مثل درختى كه او را پيچك گرفته كه ديگر رشد نمى‌كند.