132
ميعاد با فطرت
«عيد»، «ميعاد»ى در زمان است.
و «فطر»، ميثاقى با «فطرت»!
چرا كه رمضان، دعوتى است به بازيافتن «خود گمشده»،
ندايى است، براى توجه به خداى فراموش شده،
ضيافتى است براى تناول از مائدۀ «تقوا»
و پايان اين مهمانى خدايى، «عيد قبول» است،
عيد توفيق بر «طاعت» و «اطاعت»،
عيد توبه و تهذيب نفس،
عيد ذكر و ياد محرومان و گرسنگان،
عيد «كفّ نفس» و «كنترل خواستهها»
* * *
«فطر»، چيدن ميوههايى است كه از «فطرت» مىجوشد!
فطر، سپاس نعمتى است كه در رمضان نازل شده است.
اگر «تقوا»، فلسفۀ فريضۀ روزه است(...لعكم تتقون)