104نام «كديد» آبى خواست و روزه خود را افطار نمود، و به همه دستور داد كه افطار كنند. گروه زيادى افطار كردند، ولى عدۀ كمى تصور كردند كه اگر روزه بگيرند و با دهن روزه جهاد نمايند، پاداش آنها افزون‌تر خواهد بود. از اين نظر از شكستن روزه خوددارى نمودند.

اين افراد ساده لوح، تصور نكردند كه پيامبرى كه دستور روزه در ماه رمضان را داده، همان پيامبر نيز دستور افطار داده است. اگر او رهبر سعادت و راهنماى حق مى‌باشد، در هر دو حالت و در هردو فرمان، خواهان سعادت و نيك فرجامى مردم است و تبعيض در دستورهاى او نيست. پيامبر از امتناع اين دسته ناراحت شد و فرمود:

آنان گروه گناهكار و سركش مى‌باشند. ¹يك چنين سبقت و پيشى‌گيرى بر پيامبر، يك نوع انحراف از حق و حاكى از عدم ايمان كامل اين عده به پيامبر و شريعت او است.

از اين نظر، قرآن چنين افرادى را ملامت كرده و مى‌گويد: «يا أيّهاالّذين آمنوا لا تقدّموا بين يدى اللّٰه و رسوله» ² يعنى: اى افراد باايمان! بر خدا و پيامبر او سبقت نگيريد.

عباس بن عبدالمطلب، از مسلمانان مقيم مكه بود كه به دستور پيامبر در مكه اقامت گزيده و پيامبر را از تصميمات قريش آگاه مى‌ساخت. او پس از جنگ «خيبر»، تظاهر به اسلام مى‌نمود، ولى روابط او با سران قريش محفوظ بود. او تصميم گرفت كه به عنوان