126آيه مى‌نويسد:
«دعوت با حكمت، توجه داشتن به احوال مكلّفين و ظرفيت آنها و رعايت مقدارى است كه در هر مرحله بايد بيان كرد تا قبل از آنكه مخاطبين آمادگى پيدا كنند، تكاليف برآنان شاق و دشوار نباشد ونيز توجّه به روشى‌كه مى‌بايست در خطاب به‌كار گرفته شود و تنوّع در روش‌ها بر وفق مقتضيات گوناگون...» 1
آياتى كه در قرآن كريم دربارۀ علم، عقل، حكمت، تفكّر، نظر و مانند آن و موارد استعمال اين واژها آمده، از هزار مورد مى‌گذرد و اين شاهدى است بر اينكه اسلام در دعوت و تبليغ تا كجا به علم و دانش و خرد و انديشه توجه دارد!
به‌طور خلاصه: با گستردگى مفهومِ حكمت و با در نظر گرفتن موارد كاربرد آن، مى‌توان گفت: دعوت با حكمت شامل حكمت در محتواى پيام، حكمت در برهان و استدلال، حكمت در رعايت حال مخاطبان و ديگر شرايط و ظروف خواهد بود. 2
در دعوت اسلام، تبليغاتِ حرفه‌اى و گمراه كننده و ايجاد جوّ كاذبِ فكرى و القاى تفكّر از پيش‌ساخته، ناموجه و غير منطقى تلقى شده وانتخاب چشم وگوش بسته وتقليد بى‌منطق، فاقد ارزش و اعتبار است.
ايمان و گرايشى در اسلام ارزش دارد كه از روى شناخت عميق و احساس پاك و انتخاب سنجيده باشد: