68معبد آدم، نوح، ابراهيم، محمد صلى الله عليه و آله ، ائمّه عليهم السلام و اوصيا و اولياى الهى مىشتابند.
آهنگها اوج گرفته و اشكها از گوشۀ چشمها سرازير است و دلدادگى موجب مىشود، كه در حالى كه از ميان تختهسنگهاى در هم ريخته عبور مىكنند، پيوسته سر بركشند و در تكاپو باشند تا شهر و كعبه را مشاهده كنند و به آرزوى ديرينه برسند و كوى معشوق و خانۀ محبوب را در آغوش گيرند، كه فرمان سكوت فرامىرسد!
فرمان سكوت و آرامش
در ميقات، آهنگ دلنواز لبّيك همراه با ناله و نغمۀ شيدايى توحيد، در طىّ مسير، هميشه و همه جا ادامه داشت، امّا حال كه ميهمانان به بارگاه قدس ميزبان نزديك مىشوند، به خاطر ادب ميهمانى، در فكر و انديشه فرو رفتن، به درون برگشتن، خويشتن را يافتن، به محاسبه پرداختن و خلاصه براى درك نزول و فيض حضور، به سكوت همراه با ذكر و زمزمۀ آرام و جستوجوگر، تبديل مىشود.
معاوية بن عمّار مىگويد، امام صادق عليه السلام فرمود: إذٰا دَخَلْتَ مَكَّةَ وَأَنْتَ مُتَّمَتِّعٌ، فَنَظَرْتَ إلىٰ بُيُوتِ مَكَّةَ، فَاقْطَعِ التَّلْبِيَةَ... 1
هرگاه خواستى براى حجّ تمتّع وارد مكّه شوى و نگاه تو به خانههاى مكّه افتاد، لبّيك خود را قطع كن و تا مىتوانى (آهسته) تكبير و تهليل بگو و ستايش خداوند متعال را به جاى آور.
ضرورت قطع تلبيه و رعايت آرامش و اطاعت در اين رابطه و نيز به