45كاروانها، از سكوت ديگران، از موقعيّت به دست آمده، از فكر و انديشه، از محاسبۀ نفس، از استمداد از خدا، از توسّل به اولياى الهى و از دعا و تقاضا و خلاصه از هر وسيلۀ ممكن صحيح براى تقويت ايمان و حالات معنوى، بايد استفاده نمود و با بذر سالم «نيّت خالصانه» بايد درخت وجود را براى پرورش و دادن ميوههاى شيرين معنوى، به بار نشانيد.
مراقبت سخت
زائر خانۀ خدا، احرام بسته است تا از بعضى از لذايذ مادّى و دنيايى محروم شود و در پرتو آن بتواند با خدا مرتبط گردد و رعايت اين جهت، كه آن را «آزمون بزرگ» ناميديم، مراقبت فراوانى را مىطلبد، تا براى تربيت و خودسازى و درك حضور، گامهاى تازه برداريم.
با توجّه به اين كه منشأ عمدۀ گناهان و لغزشها، به خصوص در حال احرام و حج، مىتواند «شهوت جنسى» و گناهان از سوى «زبان» باشد، قرآن كريم فرموده است: فَمَنْ فَرَضَ فِيهِنَّ الْحَجَّ فَلاٰ رَفَثَ وَ لاٰ فُسُوقَ وَ لاٰ جِدٰالَ فِي الْحَجِّ. 1
«كسانى كه (با احرام و شروع به اعمال) حج را بر خود فرض و واجب كردهاند (بايد توجّه داشته باشند)، در حج، آميزش جنسى با همسران، و گناه و جدال نبايد صورت بگيرد.»
رفتارها و اعمالى را كه زائران مُحرِم بايد از آنها پرهيز كنند، عبارتند از: