42شرايط و لوازم آنها ضرورى مىباشد. لبّيك، اقرار به توحيد و اطاعت و عبادت و به صورت يك قرارداد و تعهّد سپارى ميان بنده و خداوند است، بدين جهت، به قصد و معناى آن توجّه جدّى لازم است.
ملاحظه كنيد، امام صادق عليه السلام ، كه ما از پيروان آن حضرت هستيم، دربارۀ احرام و لبّيك، چگونه سخن گفته؟ و چه حال و هوا و برداشتى داشته است؟
مالك بن انس اصبحى مدنى (95 - 179ه . ق) پيشواى مذهب «مالكى» و صاحب كتاب «المؤطّأ» 1 كه از شاگردان امام صادق عليه السلام بوده و فقيه مدينه ناميده مىشده، مىگويد: يك سال همراه جعفر بن محمّد حج انجام مىدادم، وقتى مركب حضرت او را به ميقات رسانيد از هر سو فرياد لبّيك بلند بود، چون آن حضرت خواست لبّيك بگويد، سخت منقلب شد و هر چه تلاش كرد، صدايش از گلو براى اداى لبّيك بيرون نمىآمد، تا جايى كه بر اثر انقلاب روحى نزديك بود از روى مركب به زمين سقوط كند!
مالك مىگويد: عرض كردم: اى فرزند رسول خدا صلى الله عليه و آله ! ناچار بايد تلبيه بگويى.
فرمود: يا ابنَ أبي عامِر! كَيْفَ أجْسُرُ أنْ أَقُولَ: «لَبَّيْكَ اللّهُمَّ لَبَّيْكَ» وَأَخْشىٰ أنْ يَقُولَ عَزَّ وَجَلَّ [ لي] : لاٰ لَبَّيْكَ وَلاٰ سَعْدَيْكَ. 2
اى پسر «ابىعامر» به كدام جرأت بگويم: لبَّيك اللّهُمَّ لَبَّيكَ، در حالى كه بيم دارم، خداوند متعال بگويد: لبّيك (واقعى) نگفتهاى و سعادتمند