196جاى مى‌ماند، برايم خير و صلاح مقرّر بدار.

آفتاب طلايى، دامن صحرا را زرّين كرده است، روز عيد فرارسيده، روزى كه اعمال سنگين و فشرده‌اى دارد و طبق روايات، عيد قربان، عيد اضحىٰ و يوم نَحر ناميده شده است.

اگر آن روز، «عيد قربان» ناميده شده، بدين خاطر است كه، حضرت ابراهيم عليه السلام ، پيامبر صلى الله عليه و آله ، امامان عليهم السلام و زائران خانۀ خدا در آن روز، حيوان قربانى مى‌كرده‌اند.

اگر «عيد اضحىٰ» موسوم گرديده، بدين جهت است، كه در روايت آمده، پيامبر صلى الله عليه و آله در آن روز بارها دو گوسفند، يكى براى خود و ديگرى را براى كسى كه توانايى نداشت، قربانى مى‌كرد. ¹ و در زندگى او و كسان ديگرى كه تهى‌دست بودند، به خاطر گوشت قربانى، روشنايى و شادمانى پيدا مى‌شد.

اگر «روز نحر» خوانده شده، بدين لحاظ است، كه امام باقر عليه السلام فرموده: مٰا مِنْ عَمَلٍ افْضَلُ يَوْمِ النَّحْرِ مِنْ دَمٍ مَسْفُوكٍ، أَوْ مَشْيٍ فِي بِرِّ الْوٰالِدَيْنِ... ²

هيچ عملى در روز «ذبح» از ريختن خون قربانى، يا رفتن براى نيكى به پدر و مادر، يا پيوند با قوم و خويشى كه قطع رابطه كرده با شروع سلام و كمك به او، يا اين كه كسى مقدارى از گوشت قربانى را خود بخورد و بقيۀ آن را به همسايگان يتيم و نيازمند خويش بدهد، يا از اسيران دلجويى به عمل آورد، بالاتر نيست.