183گونه راه رفتن بى‌باكانه، را كه موجب آزار ديگران مى‌شود، توصيه نموده و فرموده:

اِتَّقُوا اللّٰهَ وسِيرُوا سَيْراً جَمِيلاً، وَلاٰ تُوَطَّئُوا ضَعِيفاً، وَلاٰ تُوَطَّئُوا مُسْلِماً، وتؤَدُّوا وَاقْتَصِدُوا فِي السَّيْرِ... ¹

خدا را در نظر داشته باشيد، راه رفتن شما زيبا و نيكو باشد، مبادا افراد ضعيف و ناتوان مسلمان را لگدمال و مورد آزار قرار دهيد، بلكه در راه رفتن، حوصله و آرامش و ميانه‌روى و متانت را برگزينيد.

4- با توجّه به اين كه هنگام كوچ از عرفات، انقلاب روحى و حالت خوشى به انسان دست مى‌دهد، بسيار مناسب است، در آن سرزمين مقدّس و با آن حال و هواى معنوى، راز و نياز و دعاى خالصانه‌اى انجام شود.

امام صادق عليه السلام فرمود: وقتى آفتاب غروب كرد بگو: اَللّٰهُمَّ لاٰ تَجْعَلْهُ آخِرَ الْعَهْدِ مِنْ هٰذَا الْمَوْقِفِ، وَارْزُقْنِيهِ مِنْ قٰابِلٍ أبَداً مٰا أَبْقَيْتَنِي... ²

خدايا! آمدن مرا در اين جايگاه، براى آخرين بار قرار مده و براى سال آينده و تا زنده‌ام مى‌دارى، چنين وقوفى را نصيبم گردان و امروز، مرا سعادت‌مند و نجات يافته از آتش دوزخ و با دعاى مستجاب قرار بده، مرا مورد رحمت و مغفرت خويش قرار ده و بهترين توجّهى را، كه بر ميهمانان خود مى‌كنى، متوجّه من نيز بگردان و برترين خير و بركت و رحمت و خشنودى و آمرزش را به من عطاكن و مال و جان مرا تا نزد خانواده‌ام بر مى‌گردم، براى خودم و آنان مايۀ خير و بركت گردان.