182امام صادق عليه السلام فرموده است: مشركان، قبل از غروب آفتاب از عرفات كوچ مى‌كردند و رسول خدا صلى الله عليه و آله با اين روش آنان مخالفت نمود و خود بعد از غروب آفتاب كوچ كرد. ¹

2- از نظر مكانى، حركت و كوچ بايد از عرفات صورت گيرد، زيرا قريش، كه خود را «حُمْس» مى‌خواندند و فرزندان ابراهيم عليه السلام و سرپرستان خانۀ كعبه مى‌شمردند، براى هيچ‌يك از اعراب مقام و منزلتى قائل نبودند، مى‌گفتند: نبايد براى مكانى كه از حرم بيرون است احترامى در نظر بگيريم و آن چه از مكّه خارج است احترامى ندارد، اگر چنين كنيم اعراب براى ما ارزشى در نظر نمى‌گيرند، بدين جهت «وقوف در عرفات» را كه از محيط حرم بيرون است ترك مى‌كردند، با اين كه مى‌دانستند اين وقوف، جزو وظايف حج و آئين حضرت ابراهيم عليه السلام است ² بدين جهت قرآن كريم محل وقوف را عرفات تعيين كرد و دربارۀ كوچ كردن هم فرمود: ثُمَّ أَفِيضُوا مِنْ حَيْثُ أَفٰاضَ النّٰاسُ. ³ تا بدين وسيله، امتيازات عصر جاهلى و قبيله‌اى را ملغى كند و در مورد وقوف در عرفات و كوچ كردن هم، وحدت رويّه و هماهنگى به وجود آورد.

3- معمولاً افراد به هنگام كوچ كردن از عرفات ذوق زده مى‌شوند و براى حركت گرفتار عجله و تند رفتارى مى‌گردند و از اين ناحيه گاهى موجب بى‌مبالاتى در راه رفتن و مردم‌آزارى مى‌شوند و از طرفى هم بايد تأثير سازندگى وقوف و دعاهاى در عرفات، در حركات و سكنات آنان نمودار باشد، لذا امام صادق عليه السلام حركت با سكينه و وقار و خوددارى از آن