173
بِمَعْصِيَتِكَ...
خدايا! مرا آن چنان فروتن و فرمانبردار قرار ده، كه گويى تو را مىبينم، و در پرتو تقواى خودت مرا سعادتمند گردان و به خاطر نافرمانيت، مرا بدبخت و شقاوتپيشه مگردان.
وَفِي نَفْسِي فَذَلِّلْنِي، وَفِي أعْيُنِ النّٰاسِ فَعَظِّمْنِي، وَمِنْ شَرِّ الْجِنِّ وَالْإنْسِ فَسَلِّمْنِي...
بارخدايا! مرا نزد خودم خوار و كوچك جلوه بده و در چشم مردم، بزرگ و محترم شمار و از شرّ جن و انس مصون بدار.
مَتىٰ غِبْتَ حَتّىٰ تَحْتاجَ إِلىٰ دَلِيلٍ يَدُلُّ عَلَيْكَ، وَمَتىٰ بَعُدْتَ حَتّىٰ تَكُونَ الْآثٰارُ هِيَ الَّتِي تُوصِلُ إلَيْكَ؟
كى رفتهاى ز دل، كه تمنّا كنم تو را؟
عَمِيَتْ عَيْنٌ لاٰ تَرٰاكَ عَلَيْهٰا رَقِيباً، وَخَسِرَتْ صَفْقَةُ عَبْدٍ لَمْ تَجْعَلْ لَهُ مِنْ حُبِّكَ نَصِيباً...
كور است آن چشمى، كه تو را بر خود ناظر و مراقب نمىداند و سرمايۀ انسانى كسى كه، جز محبّت تو را برگزيده، خسارت و زيان بزرگى ديده است.
مٰاذٰا وَجَدَ مَنْ فَقَدَكَ؟ وَمَا الَّذِي فَقَدَ مَنْ وَجَدَكَ؟ لَقَدْ خٰابَ مَنْ