172از امام زين‌العابدين عليه السلام نقل كرده است. ¹ ديگر ائمّۀ معصومين عليهم السلام هم دعاهايى را مى‌خوانده‌اند، امّا معروف‌ترين دعاى روز عرفه براى سرزمين عرفات، كه در نقاط ديگر هم مى‌توان آن را خواند، دعاى عرفۀ حضرت سيّدالشهداء عليه السلام است.

بِشر، و بَشير، فرزندان غالب اسدى مى‌گويند: روز عرفه در كنار حسين بن على عليه السلام بوديم، چون عصر فرارسيد، آن حضرت با اعضاى خانواده و گروهى از ياران و فرزندان و شيعيان خود از خيمه‌ها بيرون آمدند و با نهايت وقار و اظهار كوچكى در مقابل خداى متعال، در قسمت راست دامنۀ كوه (جبل‌الرحمه) قرار گرفتند، در حالى كه روى خود را به سوى كعبه ودست‌ها را به‌جانب آسمان، در برابر صورت‌بلند كرده‌بودند و مانند گرسنگانى، كه جوياى غذا باشند، با اشك و آه و گريه و ناله، به خواندن دعاى عرفه پرداختند. ²

در دعاى عرفۀ حضرت امام حسين عليه السلام كه با جملۀ: «اَلْحَمْدُ للّٰهِ‌ِ الَّذِي لَيْسَ لِقَضٰائِهِ دٰافِعٌ...» شروع مى‌شود، مطالب و معانى و مضامين توحيدى و عرفانى فراوان بلندى آمده است، كه با توجّه به فرصت اندك اين نوشتار، فقط چند فراز از آن را مورد دقت قرار مى‌دهيم.

حضرت امام حسين عليه السلام در صحراى عرفات، با چشمى گريان و قلبى انباشته از ايمان و اخلاص، به آستان كبريايى خداوند، اين گونه ناله بر مى‌آورد:

اَللّٰهُمَّ اجْعَلْنِي أخْشٰاكَ كَاَنِّي أرٰاكَ، وَاسْعِدْنِي بِتَقْوٰاكَ، وَلاٰ تُشْقِنِي