168فرشتگان! شما را به گواهى مىگيرم، كه همۀ آنان، چه آنها كه در اين سرزمين حاضر شدهاند و چه آنها كه به اين سرزمين نيامدهاند را مورد آمرزش و مغفرت قرار دادم.
پيامبر صلى الله عليه و آله اضافه مىكند: هيچ وقتى غير از روز عرفه و شام آن، اين قدر افراد آمرزيده و آزاد شده از آتش دوزخ مشاهده نمىشوند. 1
بالاخره، موقعيّت زمانى و مكانى عرفات، به خاطر تعالى ايمان و معنويّت عرفاتيان و فيض رحمت و عنايت خداوندى تا آن جا گسترش مىيابد، كه در روايت مىخوانيم: كٰانَ ابُوجَعْفَر عليه السلام يَقُولُ: إِذٰا كٰانَ يَوْمُ عَرَفَةَ، لَمْ يُرَدَّ سٰائِلاً. 2
امام باقر عليه السلام بارها مىفرمود: آن گاه كه روز عرفه فرا مىرسد، هيچ دعاكننده و سؤالكنندهاى، محروم بر نمىگردد.
هدفهاى بزرگ
در آن صحراى نورانى و در آن فضاى انباشته از ايمان و اخلاص و زمزمههاى ملكوتى، كه طبق بيان پيامبر صلى الله عليه و آله : اَلْحَجُّ عَرَفَة 3 ناميده شده و همۀ حج در عرفه خلاصه گرديده است، چگونه دعا كنيم؟ و چه بخواهيم تا در آن موقف عظيم، از حالت فردگرايى و كوچكخواهى، به آرمانهاى متعالى، در جهت اصلاح فرد و جامعه و رشد و تعالى امّت اسلامى بينديشيم و در نتيجه به حاجتهاى فردى و شخصى هم دست بيابيم؟