146تند و هروله‌كنان، بالاى مروه برو، به صفا بازگشت كن، باز برگرد، كمى تند حركت كن، آرام بگير، آن جا بنشين، از آن جا برخيز، دست به دعا بردار، گريه كن، حاجت بخواه، توفيق راه خوب زندگى و مرگ، دين و آيين، و مصون ماندن از بحران‌هاى خطرناك.

البتّه، در همۀ اين حركات و سكنات، زنان با مردان شريكند، جز اين كه به فرمودۀ پيامبر صلى الله عليه و آله و ائمّه عليهم السلام هَروله، فقط بر مردان مستحب است. ¹

آيا اين امر و نهى‌ها، و همسانى‌ها و همراهى‌ها، براى اين نيست كه روح غرور و تكبّر، منيّت و خودخواهى، خودمحورى و تن‌پرستى، نخوت و خودبرتربينى، خودبينى و ديگر فراموشى و بالاخره خودفريفتن را، به روح تواضع و تعبّد، بندگى و تسليم و انقياد و اطاعت در برابر دستورهاى خداوند و فرامين دين تبديل گردانيم، و همانطور كه به بلنداى صفا و مروه قدم مى‌گذاريم، به سوى مرحلۀ عالى انسانيّت و معنويّت، گام برداريم، و خلاصه، آن طور كه، امام زين‌العابدين عليه السلام فرموده با انجام «سعى» تصميم بگيريم خداى آگاه به غيب‌ها و اسرار نهانى را بشناسيم و از هر گونه بدى و زشتى و ناصالحى و ناروايى، به سوى خدا فرار كنيم و به او پناه بجوييم؟ ²

اكنون، ارزش سعى و فلسفۀ توحيدى و اخلاقى آن را، در بيان روايات پرمعنا ملاحظه كنيد.

امام صادق عليه السلام فرمود: مٰا مِنْ بُقْعَةٍ أَحَبُّ إلَى اللّٰهِ مِنَ الْمَسْعىٰ، لِأَنَّهُ يُذِلُّ فِيهٰا كُلُّ جَبّٰارٍ. ³