135و آن دو را مسخشده و به صورت سنگ يافتند، مجسمۀ آنان را بيرون آوردند و چون ساير بتها در جايى قرار دادند و پس از گذشت زمان، طايفۀ خُزاعۀ قريش و حاجيانى كه، از اطراف به زيارت حج مىآمدند، آنها را نيز عبادت مىكردند.» 1
عامر شَعبى، روايت مىكند: در زمان جاهليّت، بتى به نام «اَساف» بر كوه «صفا» قرار داشت و بت ديگرى، به نام «نائله» بر كوه «مروه» و مردم آن روزگار، وقتى طواف خانۀ خدا مىكردند، و در ميان صفا و مروه سعى مىنمودند، خود را به آن دو بت مىماليدند (و بدين سان احترام مىكردند) امّا وقتى رسول خدا صلى الله عليه و آله به همراه مسلمانان براى انجام سعى آمدند، همراهان عرض كردند: اى رسول خدا صلى الله عليه و آله ! سعيى را كه مردم ميان صفا و مروه مىكنند، به خاطر اين دو بت است و اين طواف وسعى نمىتواند از شعائر و نشانۀ ديندارى باشد، در اين موقع خداوند اين آيه را نازل كرد: إِنَّ الصَّفٰا وَ الْمَرْوَةَ مِنْ شَعٰائِرِ اللّٰهِ، فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلاٰ جُنٰاحَ عَلَيْهِ أَنْ يَطَّوَّفَ بِهِمٰا... 2
صفا و مروه، از شعائر و نشانههاى (اطاعت و عبادت) خداست، بنابراين، كسانى كه حجّ خانۀ خدا يا عمره انجام مىدهند، مانعى ندارد، بر آن دو (صفا و مروه) سعى و طواف كنند (و هرگز اعمال نارواى مشركان، كه بتها را بر اين دو كوه نصب كردهاند، از قداست و اهميّت اين دو مكان نمىكاهد) بنابراين، معرفى صفا، به خاطر بتى بوده كه بر آن قرار داشته و مروه نيز از جهت بتى بوده كه، بر آن نصب بوده است. 3