122مى‌كرد، دست خود را به بالا مى‌گشود و عرض مى‌كرد: اَللّٰهُمَّ ارْحَمْ ضَعْفِي وَقِلَّةَ حِيلَتِي، اللّٰهُمَّ أَنْزِلْ عَليَّ كِفْلَيْنِ مِنْ رَحْمَتِكَ، وأَدِرْ عَلَيَّ مِنْ رِزْقِكَ الْوٰاسِعِ، وادْرَءْ عَنِّي شَرَّ فِتْنَةِ الْجِنِ‌ّ وَالْإنْسِ... ¹

خدايا! بر ناتوانى و بيچارگى من رحم كن، خدايا! رحمت خويش را دوبرابر بر من نازل گردان و روزى وسيع خود را بر من فروباران، و شرّ فتنۀ جنّ و انس و عرب و عجم را از من دور گردان، خدايا! روزى مرا وسعت بخش و بر من تنگ مگردان، خدايا! بر من رحمت آر و مرا عذاب مگردان، از من راضى باش و هرگز خشم مگير، تو دعا را مى‌شنوى و زود مستجاب مى‌گردانى.

به‌هر حال، امامان عليهم السلام در زير ناودان، نماز ونيايش مخلصانه داشته‌اند، ابونعيم انصارى مى‌گويد: حضرت صاحب الامر (عج) در حجر اسماعيل و زير ناودان به نماز مى‌ايستاد و پيوسته در سجدۀ خود مى‌گفت: عَبِيدُكَ بِفِنائِكَ، سٰائِلُكَ بِفِنٰائِكَ، يَسْأَلُكَ مٰا لاٰ يَقْدِرُ عَلَيْهِ غَيْرُكَ. ²

خدايا! بندۀ كوچك تو، به تو پناه آورده، نيازمند درگاهت، به تو روى آورده و چيزى را از تو درخواست مى‌كند، كه جز تو، كسى توانايى انجام آن را ندارد.

دربارۀ شفابخشى آب ناودان هم، عبداللّٰه بن جَبَله، از مردى به نام «صارم» روايت مى‌كند كه وى گفته است: يكى از همراهان ما، در مكّه بيمار شد و در آستانۀ مرگ قرار گرفت، در حال عبور با امام صادق عليه السلام كه از وضع آن بيمار اطّلاع داشت، برخورد كردم، آن حضرت فرمود: اى