79 آرامگه نور خدا جان جهانى
خفتهست در آغوش تو چون آيت غفّار
چون باب سلامىّ و دَرِ رحمت دادار
آيند ز اطراف جهان، سوى تو زُوّار
اى دامن پُرمهر تو منزلگه اطهار بسيار گل از روضۀ رضوان تو چيدم بس در حرم نور تو، خورشيد تو ديدم