252 سوى «ضيا» توجّهى كن و، نامش

(ضيايى)

* * *

هماى بخت

مرغ سعادت از وفا نشسته روى بام ما

ز سوى عشق پخته شد خمير فكر خام ما

طوطى طبع من اگر لب به لب آشنا كند