58از عظمت و جلالت شأن عباسبن على عليهما السلام است كه چندين تن از امامان معصوم عليهم السلام براى او عزادارى كردند؛ از جمله: نقل شده كه امام حسين عليه السلام در كنار نعش عباس به شدت گريست و به عزادارى پرداخت.
شب سيزدهم عاشورا وقتى امام سجاد عليه السلام بدن مطهّر عمويش عباس را به خاك سپرد، با غم و اندوه ويژهاى فرمود:
«عَلَى الدُّنيا بَعْدَكَ الْعَفا يٰا قَمَر بَني هٰاشِم، وَ عَليْكَ مِنِّي السّلاٰمُ مِنْ شهِيدٍ مُحْتَسَبٍ وَ رَحْمَةُ اللّٰه وَ بَرَكٰاتُهُ». 1
«اى ماه بنى هاشم، پس از تو خاك بر سر دنيا و درود من بر تو اى شهيد راه خدا.»
از علاّمه بحرالعلوم پرسيدند: چرا قبر عباس، بهظاهر كوچك است، در حالى كه قامتش رشيد بود؟ اين سؤال، گويى نمكى بود كه بر قلب سوزناك علاّمه پاشيده شد و آنقدر گريست تا بىهوش شد. وقتى بههوش آمد، پاسخ داد: آنقدر به بدن عباس شمشير و نيزه اصابت كرده بود كه بدن وى بر اثر قطعه قطعه شدن، به صورت گوشت كوبيده در آمد و امام سجاد عليه السلام آن بدن قطعه قطعه شده را جمعكرد و دراين قبر كوچك نهاد...». 2
عباس بن على عليهما السلام در آستانۀ شهادت
1 - هر شهيدى در آستانۀ شهادت، نشاطى مخصوص داشت، جز عباس كه به هنگام شهادت بهويژه هنگامى كه مشك آبش ريخت، به جاى احساس نشاط، احساس شرمندگى نمود، شرمندگى از روى منتظران لب تشنۀ حرم.
2 - هر شهيدى در آستانۀ شهادت احساس مىكرد كه در راه حسين عليه السلام كشته شده، تا كاروانسالار در سلامتكامل باشد، ولى عباس در آستانۀ شهادتش احساس مىكرد كه با كشته شدنش، امامش غريب و بىيار مىماند.