363
حَتَّى تَمْضِيَ عَشَرَةُ أَيَّامٍ فَإِذَا كَانَ يَوْمُ الْعَاشِرِ كَانَ ذَلِكَ الْيَوْمُ يَوْمَ مُصِيبَتِهِ وَ حُزْنِهِ وَ بُكَائِهِ وَ يَقُولُ هُوَ الْيَوْمُ الَّذِي قُتِلَ فِيهِ الْحُسَيْنُ عليه السلام ». 1
«سيرۀ پدرم اين بود كه وقتى ماه محرم فرا مىرسيد، كسى او را خندان نمىديد...
و غم و اندوه بر چهرهاش نمودار مىشد و چون عاشورا فرا مىرسيد آن روز، روز مصيبت و اندوه و گريستن او بود و مىفرمود: امروز روزى است كه حسين به شهادت رسيده است.»
نيز ائمه معصومين عليهم السلام همگى نسبت به مصائب اهلبيت اينچنين عمل مىكردند.
همچنين امام رضا عليه السلام براى ترويج عزادارى و بيان فلسفۀ حزن واندوهشان در محرم مىفرمود: ماه محرم در دوران جاهليت، مورد احترام بود و در آن از جنگ و جدال خوددارى مىشد، ولى بنىاميّه حرمت اين ماه را نگه نداشتند و آن را هتك نمودند؛ «فاستحلت فيه دماؤنا و هتك فيه حرمتنا و سبي فيه ذرارينا و نساؤنا و أضرمت النيران في مضاربنا و انتهب ما فيها من ثقلنا و لم ترع لرسولاللّٰه حرمة في أمرنا». 2 «خون ما را ريختند. هتك حرمتمان نمودند. فرزندان و زنان ما را به اسارت بردند. خيمههاى ما را به آتش كشيدند...».
آن حضرت در روايت ديگرى فرمودند:
«يٰابْنَ شَبِيبٍ إِنْ كُنْتَ بَاكِياً لِشَيْءٍ فَابْكِ لِلْحُسَيْنِ بْنِ عَلِيٍّ عليهما السلام فَإِنَّهُ ذُبِحَ كَمَا يُذْبَحُ الْكَبْشُ وَ...». 3
«اى پسر شبيب، اگر مىخواهى براى فردى بگريى، بر حسين بن على گريه كن كه او را همچون گوسفند سر بريدند.»
آرى، يكى از علل جاودانگى سنت عزادارىهاى ماه محرم و پاس داشتن حماسۀ عاشورا، تأكيد بر زنده نگهداشتن آن، توسط ائمۀ معصوم عليهم السلام مىباشد.