199
رَأْسُ الحُسَينِ». 1
ابن اثير تعداد سرهاى شهدا را هيجده سر از اهلبيت و شصت سر از ديگر شهدا مىداند. 2
رخدادهاى غمانگيز، پس از شهادت
1 - حضور ذوالجناح كنار خيام
آنگاه كه حضرت سيد الشهدا عليه السلام به درجۀ رفيع شهادت رسيد، اسب آن حضرت خود را به خون امام آغشته كرد و به سوى خيمهها شتافت. آن حيوان در حالى كه شيهه مىكشيد، دستهاى خود را بر زمين مىكوبيد.
وقتى خواهران و دختران و اهلبيت حضرت، صداى اين حيوان را شنيدند، از خيمه بيرون آمدند و آن را بىصاحب و بىسوار و غرق خون ديدند و فهميدند كه امام عليه السلام را كشتهاند. در اين حال بود كه با صوتى حزين، فرياد به گريه و شيون بلند كردند.
امّ كلثوم عليها السلام دستانش را بر سرگذاشت و گفت:
«يا محمدا!، يا جداه! اى پيامبر! اى ابوالقاسم! اى على! اى جعفر! اى حمزه! اى حسن!... اين حسين شماست كه در خاك كربلا افتاده و كشته شد. سر او را از پشت گردن بريدند و عمامه و لباسش را به غارت بردند.» 3
2 - غارت و تاراج خيمهها
لشكر عمربن سعد براى تاراج خيمههاى خاندان پيامبر و نور چشم زهرا عليها السلام ، بريكديگر پيشى مىگرفتند. آنان در شقاوت تا آنجا پيش رفتند كه حتى چادرها را از سر