290و دست و پيكر خود را هدف تير و نيزه و شمشير قرار دادند.
خون بسيار ارزنده و ذىقيمت خود را، به پاى درخت دين ريختند و اين شجرۀ طيّبه را با خون خود، آبيارى كرده و شادابى و طراوت به آن بخشيدند تا امروز كه مىبينيم با ميوه و محصول فراوان و سرسبز و خرّم، تحويل ما دادهاند.
«فجزاهم الله عن الاسلام و عن جميع المسلمين خير الجزاء».
اينك، ما كه در تشرّف به اسلام و تشيّع، مديون زحمات فوقالعاده گرانقدر آن بزرگان هستيم، خود را موظّف به عرض سپاس و تشكر مىدانيم.
علاوه بر اين كه بايد به همان راهى كه آنها رفتهاند، ما هم برويم و همان طور كه آنان، دين حنيف اسلام را، سالماً تحويل ما دادهاند، سالماً تحويل آيندگان بدهيم، لازم است به منظور «احياى ذكر آن رادمردان عالم اسلام»، در مجالس و محافل عمومى خود، شمّهاى از فضايل روحى و قدرت ايمانى و مراتب فداكارى آنها را مورد بحث و گفتوگو قرار دهيم.
و هم گهگاه، بار سفر بسته و از اوطان خود، به عزم زيارت قبرهاى مقدّسشان برويم و تعظيم مزارشان را كه مصداق «تعظيم شعائر اللّٰه» است، از افضل «قُرُبات» بدانيم.
حال، از جملۀ آن پيشتازان ميدان فداكارى و جانبازى در راه خدا، «شهداى احُد رضي الله عنهم » هستند كه در روزگار غربت اسلام و بىكسى پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله قدّ مردانگى برافراشتند و به يارى دين خدا برخاستند و در برابر طوفان مصائب و مِحَن كه به آنها رو آورد، ايستادگى كردند و از پاى ننشستند، تا بالاخره، جان خود را در اين راه از دست دادند و با پيكر آغشته به خون، به لقاى خدا مشرّف شدند و به حيات ابدى نايل آمدند و امّت اسلامى را الى الابد، رهين منّت خود قرار دادند. و امروز ما در برابر تربت پاكشان مىايستيم و مىگوييم:
«السلام عليكم يا أنصار دين الله و أنصار رسوله ، عليه و آله السلام ، سلام عليكم بما صبرتم فنعم عقبى الدار، أشهد أن الله اختاركم لدينه ، و اصطفاكم