287تميز داده شوند و بشر گمكردهراه، از لب پرتگاه نابودى و هلاك دائم، به كنارى كشيده شود و در مسير سعادت جاودان، به حركت درآيد.
7- بقيع، يا بارگاه قدس و مظهر عزّت و كبرياى خدا
فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوٰادِ الْمُقَدَّسِ طُوىً 1
«كفشهاى خويش را از پاى بيفكن كه تو در وادى مقدس طوىٰ هستى.»
زآتش وادى ايمن، نه منم خرّم و بس
اينجا، بُقعۀ طيّبهاى است كه علاوه بر اين كه مدفن هزاران نفر از بزرگان دين و صحابۀ پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله و همسران و فرزندان آن حضرت است، بزرگترين مايۀ شرف و جلالتش آن است كه ابدان طيّب و طاهر چهار امام معصوم و حجج الهيّه را در آغوش گرفته است. 2 به همين جهت است كه دلباختگان اهل بيت رسول، صلوات اللّٰه عليهم اجمعين، با مجذوبيّتى خاصّ، رو به بقيع مىآورند و در موسم حجّ، در همان محوّطۀ به ظاهر ويران، غلغلهاى عظيم برپا مىشود و زمزمههاى عاشقانۀ شيعه و دوستداران خاندان عصمت در اطراف همان قبرهاى مقدّسى كه به ظاهر، با خاك زمين يكسان است، پخش مىگردد و با دود دل سوخته و اشك و آهشان به آسمان بالا مىرود. 3