154حسين عليه السلام و يارانش، آفتاب عرفات غروب كرد و بار بستند و روانۀ مشعر شدند.

بشارت بزرگ

ضمن روايتى از امام سيّد السّاجدين عليه السلام است كه:

«إنه لما و قف بعرفة و همت الشمس أن تغيب قال رسول الله صلى الله عليه و آله يا بلال قل للناس فلينصتوا فلما نصتوا قال رسول الله صلى الله عليه و آله إن ربكم تطول عليكم في هذا اليوم فغفر لمحسنكم و شفع محسنكم في مسيئكم فأفيضوا مغفورا لكم ». ¹

وقتى وقوف رسول خدا صلى الله عليه و آله در عرفات (در حجّةالوداع) به پايان رسيد و غروب آفتاب نزديك شد، رسول اكرم صلى الله عليه و آله فرمود: اى بلال! به مردم بگو ساكت شوند. بعد از آن كه مردم سكوت كردند، رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: محقّقاً پروردگار شما امروز بر شما منّت گذاشت. نيكان شما را مشمول مغفرت گردانيد و سپس به آنان، حقّ شفاعت دربارۀ بدان شما عنايت فرمود و در نتيجه، بدان شما را نيز به شفاعت نيكانتان بخشيد. اينك حركت كنيد، در حالتى كه عموماً بخشيده شده و مشمول عفو و رحمت و مغفرت حضرت حق گشته‌ايد.

البتّه موضوع حقوق النّاس حساب جداگانه‌اى دارد كه رضايت صاحب حق، شرط در شمول مغفرت پروردگار است، و بنابر نقل بعض رواة، در ذيل همان روايت دارد:

«إلا أهل التبعات فإن الله عدل يأخذ للضعيف من القوي». ²

«همه بخشيده شده‌اند مگر اهل تبعات (كه ظاهراً مراد، تجاوزكاران به حقوق مردم است). چه آن‌كه خدا عادل است! حقّ ضعيف را از قوى خواهد گرفت.»

5- موقف پنجم: مشعرالحرام

فَإِذٰا أَفَضْتُمْ مِنْ عَرَفٰاتٍ فَاذْكُرُوا اللّٰهَ عِنْدَ الْمَشْعَرِ الْحَرٰامِ. ³

«پس چون از عرفات كوچ كرديد، خدا را در مشعرالحرام ياد كنيد.»