140
گردانى.»
آرى، او بهانهطلب است. مجّانى دادن و به رايگان بخشيدن، دَأب و عادت اوست.
او آمادۀ اين كار است.
وَ هُوَ الَّذِي يَقْبَلُ التَّوْبَةَ عَنْ عِبٰادِهِ وَ يَعْفُوا عَنِ السَّيِّئٰاتِ. 1
«اوست كه توبۀ بندگانش را مىپذيرد و از گناهانشان مىگذرد.»
يك يا ربّاه از صميم دل كافى است.
«وان الرّاحل اليك قريب المسافة » 2
«سفركنندۀ به سوى تو، راهش نزديك است.»
هين مگو ما را بر اين در، بار نيست
با كريمان كارها دشوار نيست
كريمالعفو است و حَسن التّجاوز. كريمانه مىبخشد و بزرگوارانه مىگذرد. نهتنها گناه را مىبخشد، بلكه سيّئات را به حسنات تبديل مىكند:
فَأُوْلٰئِكَ يُبَدِّلُ اللّٰهُ سَيِّئٰاتِهِمْ حَسَنٰاتٍ 3
«خداوند گناهان آنها را به حسنات مبدّل مىكند.»
و بلكه سيّئات را مبدّل به چندين برابر، حسنات مىسازد:
«يا مبدل السيئات بأضعافها من الحسنات » 4.
زيرا توبه، از حسنات است و قرآنكريم، براىحسنات، پاداشدهبريك، قائلاست:
مَنْ جٰاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ عَشْرُ أَمْثٰالِهٰا. 5
هركس كار نيك به جا آورد، ده برابر آن پاداش دارد.