282جامه از ده قطعه تشكيل مى‌گرديد؛ هشت‌قطعه جامۀ‌اصلى (احمال)، كه بر هر يك از ديوارهاى چهارگانه كعبه دو جامه (حمل) قرار داده مى‌شد كه اضافه بر آن پردۀ بيرونى در كعبه مكرمه (برقع) و پردۀ درِ پله‌هاى درونى كعبه، كه معروف به «باب التوبه» مى‌باشد نيز به همراه آنها قرار داشت. هر يك از قطعه‌هاى ياد شده بسيار بزرگ بود كه به همين علت قطعه‌ها را يكى يكى بر زمين مسجدالحرام پهن مى‌كردند و سپس هر يك از آنها را بر اساس جاى خويش معين و منظم مى‌ساختند. سپس قطعه‌هاى هر سمت از كعبه به هم دوخته مى‌شد كه در اين ميان آيات قرآنى نوشته شده بر كمربند را نيز بدان مى‌دوختند.
هنگامى كه اين مرحله به پايان مى‌رسيد. قطعه‌هاى هر سمت را لوله كرده، به صورت محكمى به دور هم مى‌پيچيدند و سپس با طناب اطراف آن محكم مى‌كردند. در اين هنگام تعدادى از مردان در حالى كه بر روى بام كعبه مشرفه مى‌رفتند، طنابهاى خويش را به زمين مطاف پايين مى‌فرستادند. قطعه‌هاى جامه به طنابهاى فرو فرستاده از بام متصل شده، آنگاه آنها را بر بام كعبه بالا مى‌كشيدند. سپس قطعه‌هاى ويژۀ هر سمت را بر بالاى ديوار كوتاه كعبه قرار داده، طنابهاى مخصوص را در حلقه‌هايى كه بر پيرامون ديوار ياد شده از روى بام قرار گرفته بود، گره مى‌زدند. اين مراسم در روز هشتم ذى‌الحجه هر سال صورت مى‌پذيرفت. قطعه‌هاى جامۀ نوين همچنان لوله شده در يك سمت از ديوار روى بام كعبه قرار مى‌گرفت و جامۀ پيشين آن را نيز طبق معمول بر روى كعبه قرار مى‌دادند. اين وضع تا روز دهم ذى‌الحجه كه همانا روز عيد قربان (يوم‌النحر) است، باقى مى‌ماند. در پگاه آن روز مبارك، عده‌اى از مردان بر بام كعبه بالا رفته و طنابهاى جامه قديمى كعبه را از نقاط اتصالى آن جدا مى‌ساختند كه در اين هنگام جامه بر زمين مطاف فرو مى‌افتاد. در همان زمان گروهى ديگر از مردم، طنابهاى بسته شده بر جامۀ جديد را باز كرده و بدين صورت جامه نوين را بر كعبه مشرفه قرار مى‌دادند. اين دو حركت آنچنان منظم و دقيق صورت مى‌گرفت كه همزمان با افتادن جامۀ پيشين و قديمى كعبه بر زمين مطاف، جامۀ نوين بر كعبه آراسته مى‌گرديد. از آن پس جامۀ قديمى را به سوى خانۀ پرده‌دار كعبه حمل مى‌نمودند. در اين هنگام گروهى قطعه‌هاى جامه در اركان چهارگانه كعبه را به هم مى‌دوختند، همچنان كه آنان اقدام به تثبيت رنگ هاى چهارگانه