127فقرا ارسال مىكرد كه در ميان آنان تقسيم مىشد. اين مطلب، افزون بر قنديلها و شمعها و انواع گوناگون از بخور و عطرهايى بود كه همهساله جهت مسجد نبوى شريف به اينسو گسيل مىداشت.
قلقشندى مىگويد: «... ناصر لديناللّٰه عباسى همهساله مقدار چهارهزار دينار صدقه و هزار و پانصد ذراع پارچۀ كتانى براى تكفين فقراى درگذشته، به مدينه ارسال مىنمود، اين جدا از هزينههاى ساختمان مسجد بود كه از آن جمله مىتوان قنديلها و روغن چراغ و شمع و نَدّ 1 و غاليه 2 مركب و عود براى تبخير در مسجد را نام برد...». 3
خلفاى بنىالعباس از اين پس همواره جامههايى را براى حجرۀ نبوى شريف مىفرستادند. همچنانكه آنان هرسال جامهاى از ابريشم سياه را كه به آن پرچمى مزيّن به طلا بود براى منبر نبوى شريف نيز مىفرستادند «هنگامىكه جامهها در نزد آنان فراوان گرديد. از آنها براى پردۀ درهاى حرم استفاده كردند... اين مطلب تا دوران انقراض خلافت در بغداد ادامه داشت كه از آن پس سرزمين مصر همچنانكه عهدهدار جامۀ كعبه بود، مسؤوليت اين امر را نيز به عهده گرفت...». 4
سلاطين مصر به دوران مماليك، جامۀ حجرۀ نبوى شريف و منبر نبوى را همچنان مىفرستادند ليكن اينكار بهصورت منظم انجام نمىشد، تا اينكه دوران سلطنت «ملك صالح اسماعيل» فرزند «سلطان ناصر محمد بن قلاوون» (743 - 746 ه . ق .) فرارسيد كه نامبرده برخى دهكدههاى مصرى را وقف كرد تا درآمد آنها صرف تهيۀ جامۀ بيرونى كعبۀ مشرفه گردد. از آن پس اين جامه در سال يكبار و جامۀ حجرۀ نبوى و منبر نبوى هر پنج سال يكبار بافته مىشد و ارسال مىگرديد. 5
سلاطين مصرى بعد از آن، سالى يكبار جامۀ بيرونى كعبه را ارسال مىداشتند.