373اين جانب نيز به همراه برخى از برادران دربارى خديو،از سراپرده خويش كه در كنار باب«العنبريه»واقع شده بود و پياده در حدود ثلث ساعت تا حرم فاصله بود،به سوى حرم نبوى به راه افتاديم.طبق عادت،از«باب السلام»وارد شديم و دو ركعت نماز به عنوان تحيت مسجد در روضۀ شريف به پا داشتيم سپس به سوى شبستان مقابل در طرف قبله حركت كرديم و به سوى مقصورۀ شريف رو نموديم؛آنجا با كمال خضوع و خشوع،در برابر نخستين درب از مقصوره شريف و در امتداد ميخ نقره‌اى كه در برابر «كوكب الدرى»-كه به عنوان محازات صورت شريف پيامبر صلى الله عليه و آله قرار داده شده بود - ايستاديم.
در آنجا با تمامى روح و جسم خود با قلبى آكنده از بندگى و اخلاص و چشمانى اشكبار و زبانى ثناگو،عبارات سلام و صلوات را بر سيد الانام،پيامبر گرامى صلى الله عليه و آله به زبان آورديم.پس از دعاى فراوان در آن جايگاه،به سوى پنجرۀ ابوبكر آمديم و بر او سلام كرده و دعا كرديم.سپس به سوى مقام عمر در كنار آن آمديم و در آنجا نيز سلام كرده و دعا نموديم.
سپس به سوى ديوار مقصوره شرقى متوجه گرديديم و در كنار درب خانۀ فاطمۀ زهرا عليها السلام ايستاديم و پس از سلام در آن جايگاه نيز دعا كرديم.
در اينجا شايد لازم نباشد تا ذكر بر زبان جارى گردد،زيرا بزرگى و شكوه افراد مدفون در اين مكان و عظمت معنوى مكان،آن چنان بر انسان تأثير مى‌گزارد كه هر شخصى كه از آنجا عبور كند،به حالت خضوع و خشوع در مقابل آنان مى‌ايستد و به راز و نياز مى‌پردازد.
در اين هنگام انسان احساس مى‌كند كه به مقصود و آرزوى خويش يا در حقيقت به سعادت نايل گرديده است.
خديو در مدت اقامت خويش در مدينۀ منوره همواره در حرم شريف زياد اقدام به اقامه نماز مى‌كرد و مى‌توان گفت:نامبرده هيچ يك از نمازهاى روزانه را (فجر،عصر، مغرب و عشا) در خارج از حرم به جا نمى‌آورد.