309
رمى
رمى در اصطلاح حج،سنگ زدن به جايگاه ويژه‌اى در منا را گويند كه به وسيلۀ هفت سنگريزه-به اندازه باقلا-بدان محل پرتاب مى‌كنند.اين جايگاه‌ها جمره ناميده مى‌شود كه جمرات سه گانه عبارتند از:جمرۀ عقبه،جمرۀ وسطى و جمره صغرى (كه عامۀ مردم بدان‌ها شيطان بزرگ و ميانى و كوچك گويند) هر جمره داراى جايگاه ويژه و خاصى است كه قبلاً در بخش راه به سوى عرفات ذكر آن گذشت.رمى يا پرتاب ريگ به سوى اين جمرات-به اتفاق تمامى مذاهب-عملى واجب به شمار مى‌آيد.بدين ترتيب كه حاجى در اولين روز اقامت خود در منا (\ روز اضحى) تنها جمرۀ عقبه را رمى مى‌كند.
اما در دو روز ديگر هر سه جمره به وسيلۀ حاجيان رمى مى‌گردد.بنابراين،مجموع سنگ‌ريزه‌هايى كه هر حاجى به سوى جمرات پرتاب مى‌كند،(49 ريگ) مى‌باشد.زيرا به هر جمره مى‌بايست تعداد هفت سنگ پرتاب نمايد.جايگاه جمرات،همواره از ازدحام و شلوغى خاصى برخوردار است كه رسيدن به نزديكى آن محل بدون تحمل رنج و مشقت ميسر نمى‌گردد.
در ميان اين پرتاب كنندگان،تعداد زيادى با شور و شوق فراوان اين كار را انجام مى‌دهند و برخى ديگر نيز پا را از اين فراتر نهاده و به وسيلۀ گلوله‌هاى تپانچۀ خود همانند آن كه دشمنى سرسخت را در مقابل خويش داشته باشند،بدان جايگاه شليك مى‌نمايند.در برداشت كلى از عمل رمى،مردم اين تصور را دارند كه شيطان را كه همواره دشمن سرسخت انسان به شمار مى‌آيد در مقابل خويش مى‌بينند و بدان حمله مى‌كنند.
آنها با اين گونه حمله به جمره،دشمنى آشكار خود را با شيطان به ظهور رسانده و هر گونه ارتباط خود را با او نفى مى‌نمايند.
عرب همواره در مناسك حج حتى پيش از اسلام،جمرات سه گانه را رمى مى‌كرده است؛زيرا آنان اعتقاد داشتند كه خداوند به ابراهيم عليه السلام كه در آن هنگام در اين محل بوده