300هم اكنون نيز منا مكانى وسيع است كه طول آن از غرب تا شرق آن منطقه را شامل مى‌شود و خانه‌هايى هم در آن احداث گرديده كه اغلب آنها به اشراف مكه و ثروتمندان آنان تعلق دارد.برخى از حاجيان،به هنگام حركت به سوى عرفات يا بازگشت از آن جا در مقابل پرداخت هزينه‌اى،در اين خانه‌ها سكونت مى‌كنند.
اما غالب حاجيان،در زير چادرهايى-كه بدين منظور در فضاى باز آن محوطه، برپا شده است اقامت مى‌گزينند؛معمولاً در غير موسم،اين محل خالى از سكنه مى‌باشد.
منا در طول دشت داراى دو خيابان موازى با هم مى‌باشد و در ميانۀ خيابان عمومى آن،دو جمرۀ دوم و سوم يكى پس از ديگرى واقع شده است.
پس از خانه‌هاى ياد شده در شرق،-در طرف جنوبِ دشت-در مسافتى حدود دو كيلومتر اين بيابان وسعت يافته و در سمت راست شخصى كه از آنجا عبور مى‌كند، مسجد خيف را مى‌توان مشاهده كرد و پس از آن بلنديى كه جايگاه قرار گرفتن چادرهاى شريف و والى را كه در مدت اقامتشان در منا و به هنگام حج مى‌باشد مى‌توان ملاحظه كرد.از آن پس،دشت باريك مى‌شود كه اين منطقه را«وادى محسّر»گويند و امتداد اين دشت تا آنجاست كه به«مزدلفه»ختم مى‌گردد.مزدلفه در فاصلۀ دو ساعتى از منا واقع شده است و در اين قسمت مجدداً دشت وسيع مى‌گردد.در اين منطقه طرف راست شخص وارد از سوى مزدلفه،«مشعر الحرام»واقع شده است كه پس از وقوف در عرفات،حاجيان در اين جا نيز وقوف مى‌نمايند؛در اين قسمت مسجدى 1بر بالاى كوه «قزح»وجود دارد كه به وسيلۀ«سلطان قايتباى»تعمير و مرمت گرديده است.از اين مكان به بعد،مجدداً دشت باريك مى‌گردد كه اين منطقه را«وادى عرنه»(به ضم عين و فتح راء و نون) مى‌گويند و تا نزديكى مسجد نَمِره-كه معروف به مسجد عرفه يا مسجد ابراهيم نيز مى‌باشد-ادامه مى‌يابد و سرانجام از اين نقطه،دشت به سوى شمال و جنوب گسترش مى‌يابد.