298
خروج حاجيان به سوى عرفات
در هفتم و هشتم ماه ذى الحجه مردم قصد عرفات كرده و هر يك به وسيلۀ شتر يا الاغ و يا با پاى پياده از مكه خارج مى‌گردند و نخست از راه شرق از مُصلّىٰ مى‌گذرند و سپس با اندكى تمايل به سوى جنوب از ميان دو كوه و در بيابانى كه عرض آن بين يك صد تا پانصد متر است،حركت مى‌كنند؛در مدت زمان اين دو روز هيچ گاه حركت مردم در آن سرزمين قطع نمى‌گردد.در انتهاى مكه از اين سفر،«بياضيه»واقع شده است كه كاخ«شريف عبدالمطلب»در آنجاست و اين كاخ در سمت راست شخص عابر پياده، قرار دارد؛اين كاخ به وسيلۀ باغى كه اغلب درختان آن را درختان سدر تشكيل مى‌دهد - احاطه شده است.در حدود صد كيلومتر پس از آن،در سمت چپ،«جبل النور»واقع شده است اين كوه داراى قلۀ بسيار مرتفعى است كه بر بالاى آن گنبد سفيدى بنا گرديده، به طورى كه سفيدى نور آن به آسمان مى‌تابد؛اين جايگاه مكان عبادت مردم پيش از اسلام بوده است و پيامبر صلى الله عليه و آله نيز پيش از بعثت در آن مكان عبادت مى‌كرده‌اند و نيز آغاز نزول وحى بر حضرتش بر اين كوه صورت گرفت.سپس راه كمى به طرف جنوب تمايل پيدا مى‌كند و پس از طى مسافتى در حدود پنج كيلومتر به منا مى‌رسد.در آغاز ورود به منا،در طرف چپ راه عمومى،«جمرۀ عقبه»را مشاهده مى‌كنيد.اين جمره از ديوارى سنگى به ارتفاع حدود سه متر و عرض تقريبى دو متر تشكيل گرديده است؛اين ديوار روى قطعه سنگ بلندى بنا گرديده كه ارتفاع آن از سطح زمين در حدود يك متر و نيم است و در پايين اين ديوار حوضى بنا گرديده است كه سنگ‌هاى رجم (جمار)-كه هر حاجى پس از حركت از عرفات بدان سوى پرتاب مى‌نمايد-در درون آن ريخته شود.
منا از دير زمان نزد عرب جاهليت به عنوان مكانى مقدس به شمار مى‌آمده كه در آن مكان داراى خانه‌اى براى بتان خويش بوده‌اند.