290و چهار و چهل و پنج از صحاح سى و يك از سفر تكوين مراجعه شود).همچنين سنگى را كه حضرت موسى عليه السلام در كنار كوه به عنوان يادگارى از نوشتن كلام خدا برپاساخت، مىتوان ياد كرد (به آيه چهارم از صحاح بيست و چهارم از سفر خروج مراجعه شود) و نيز به دوازده سنگى كه از سوى«يشوع»به عنوان يادگار عبور«أسباط»از رود اردن با «تابوت عهد»به وجود آورد،مىتوان ياد نمود 1.
مصريان نيز سنگهاى بزرگى را در گردشگاهها و جز اينها به عنوان يادآور حوادث تاريخى بزرگ خود برپا مىنمودند،به طورى كه كشورهاى پيشرفته نيز از آنان پيروى كرده و مجسمهها و يادبودهايى از برجستگان ملت خود را در ميدانها و نقاط حساس برپا كردهاند.هم اكنون در كشورهاى اروپايى كمتر ميدانى وجود دارد كه خالى از اين يادگارها باشد.
تمامى دولتها و حكومتهاى قديم نيز به وسيلۀ سنگ،حدود و مرز مملكت خويش را تعيين مىكردند.استفادۀ سنگ براى تعيين حدود ملكى افراد تا آنجا پيش رفت كه هم اكنون به كار بردن كلمۀ سنگ براى حدود،اصطلاحى مشهور گشته و همگى ملزم به احترام آن حدود مىباشند.
يهوديان تاكنون قطعهاى از ديوار حصار مسجد الاقصى-از سمت قبله-را كه بدان «براق»مىگويند،تقديس مىنمايند.اين قطعه ديوار،داراى طولى به مقدار چهل و هشت متر و ارتفاع دو متر است و به ادعاى آنان اين قسمت تنها قسمت باقى مانده از حصار اصلى است كه از سوى حضرت سليمان عليه السلام ساخته شده است.اين ديوار به وسيلۀ«بخت النصر»و«سنحاريب»و ديگر پادشاهان آشورى و رومى منهدم و ويران گرديد.
يهوديان در سال دو بار به اين منطقه روى مىآوردند و در آنجا حج مىگزارند.آنها به ويژه در عيدى كه به آن«عيد الدجاج»(\عيد قربان) مىگويند در كنار ديوار ياد شده جمع مىگردند.
يهوديان بيت المقدس،همه روزه به ويژه در عصر روز جمعه به همراه بزرگان