173
تاريخ مكّه
تاريخ مكّه به دوران حضرت ابراهيم خليل-صلوات اللّٰه عليه-مىرسد.در سال 1892 پيش از ميلاد مسيح عليه السلام به دستور خداوند،با فرزند خود اسماعيل و مادرش هاجر-آن چنان كه در تورات آمده است-هجرت نمودند و با آنان به سوى اين بيابان-كه بعلت نبود آب كسى در آن سكونت نمى كرد-حركت نمود.شايد در اين هنگام«عماليق»كه غالباً در صحرايى واقع در شمال مكّه كه بدان«حجون»گفته مىشد زندگى مىكردند،از سوى«بحرين»بدين سرزمين سرازير شدند-سرزمين آنان در آن دوران تا شبه جزيرۀ سينا ادامه داشت-و بابليان به آنها«ماليق»مىگفتند.عبرانيها لفظ عم (يعنى امت) را به آنها افزودند و از آن پس«عم ماليق»گفته مىشد عربها آن را تحريف كردند و«عماليق»گفتند.مصريان به آنان«هكسوس»يعنى چوپان مىگفتند.هنگاميكه هاجر به چاه زمزم كه حياتى تازه بدين صحراداد،دستيافت،عماليقبدان سرزمين مهاجرت كردند و دربارۀ سكونت خود در آنجا با هاجر به گفتگو نشستند.آنان امر چاه را به دست وى و فرزندش سپردند و هاجر هم قبول كرد هاجر مكانى را ساخته بود كه خود و فرزندش بدان پناه مىبردند.
ابراهيم عليه السلام نيز براى زيارت و ديدار آنان از فلسطين در تردّد بود،تا اينكه از سوى پروردگار فرمان آمد كه اين خانه را تطهير كرده و مصلايى براى مردم قرار دهد.