124دهكده اميرالحاجِ حاجيانى را كه به دليل فقر يا بيمارى از ادامه سفر ناتوان گرديدند،از كاروان جدا مىكرد و پس از دادنِ اندك توشهاى به آنان و اجارهكردن كِشتى بادبانى (سنبوك) آنان را گاهى به سوى مصر و گاه به سوى جدّه گسيل مىداشت.اين افراد غالباً پس از حركتِ مردم از عرفات،به مكّه مىرسيدند و حاجيان از«عقبه»نيز به سوى جنوب حركت مىكردند.
9 ساعت تا«ظهر حمار»فاصله است كه در راه آن تنگهاى بسيار باريك در فاصلۀ ميان دو كوهى كه به دريا بوده قرار دارد كه فراخى تنگه به مقدار عبور يك شتر مىباشد.
14 ساعت تا«شرفا»كه معروف به«امالعظام»نيز مىباشد،فاصله است.
12 ساعت تا«مغاير شعيب»فاصله است كه در آن باغها و نخلستانهاى بسيارى بوده و آب گوارايى را دارا مىباشد.
14 ساعت تا«عيون القصب»فاصله است كه داراى آب و درختان نخل بسيارى بوده و همچنين در اين منطقه درختان اقاقيا و گز فراوان ديده مىشود.
12 ساعت تا«مويلح»فاصله است كه قلعهاى از ساختههاى سلطان«سليم عثمانى» نيز در آن مكان وجود دارد و تعدادى سرباز هم بعنوان محافظ در آنجا مستقر مىباشند.
آبوهواى اين منطقه بسيار مرطوب و غيربهداشتى بوده و ساكنين آن از راه تجارتِ چوبِ درختان گز-كه به مقدار فراوان در بيابانهاى اطراف آن مىرويد-زندگى خويش را تأمين مىكنند.از اين نقطه راهى به سوى تبوك وجود دارد كه فاصلۀ ميان آن يكصد كيلومتر مىباشد.
12 ساعت تا«سلمى (كفافه)»كه در راه آن تنگۀ«شقالعجوز»قرار دارد،فاصله است كه به هنگام عبور كاروانيان از آن تنگه وسعتى اندك به اندازۀ عبور يك شتر دارد.در اين دشت درختان بسيارى از دَوْم 1و اقاقيا و گز ديده مىشود.
12 ساعت تا«اصطبل عنتر»فاصله است؛اين منطقه دشتى وسيع است كه كوهها اطراف آن را در بر گرفته و داراى سه چاه آب نيز مىباشد.