293 فِى الحديث : شبى حضرت رسول صلى الله عليه و آله ، حضرت امير عليه السلام را با خود برداشته آمد نزد قبر پدر خود عبداللّٰه، و دو ركعت نماز كرد و او را ندا كرد، ناگاه قبر شكافته شد و عبداللّٰه در قبر نشسته بود و مى‌گفت : أشهَدُ أن لا إلٰهَ إلّااللّٰه وَ أ نّكَ نبيّ اللّٰه وَ رسولُه. آن حضرت پرسيد كه : ولىّ تو كيست اى پدر ؟ پرسيد كه ولى كيست اى پسر ؟ گفت : اينك على عليه السلام ولىّ تو است. گفت : شهادت مى‌دهم كه على عليه السلام ولىّ من است. فرمود كه : برگرد بسوى روضه و باغستان خود كه در آن بودى. پس نزد قبر مادر خود آمنه آمد و باز چنان كرد، قبر شكافته شد و آمنه در قبر نشسته و مى‌گفت : أشهَدُ أن لا إلٰهَ إلّااللّٰه وَ أ نّكَ نبيّ اللّٰه وَ رسولُه. حضرت گفت كه : ولىّ تو كيست اى مادر ؟ آمنه پرسيد كه ولى كيست اى فرزند ؟ گفت : اينك علىّ بن ابى طالب عليه السلام ولىّ تُست. آمنه گفت كه شهادت مى‌دهم كه على ولىّ من است. حضرت گفت كه : برگرد بسوى روضه و باغستان خود كه در آن بودى ¹.

هشتم، مدفن خديجۀ كبرىٰ امّ المؤمنين؛ بدان كه مستحبّ است زيارت كردن منزل خديجه و قبر او را در قبرستان مكّه [ كه] از قبر عبدالمطّلب و ابوطالب پايين تر است. و مشهور آن است كه در هنگام وفات سنّ خديجه شصت و پنج سال بود، و حضرت او را در حُجون دفن كرد، و خود داخل قبر شده او را به قبر گذاشت ². و شنيدى كه همان سال را پيغمبر عام الحزن ناميد، و آن خاتونِ ³ مُعَظّمه ⁴ نجيب ترين زنان عصر خود بوده، و محجوبترين زنان بود نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله .

و از نوشتۀ بعضى از علماى معتبرين چنين مُستفاد مى‌شود كه در زمان خديجه، ساير زنان به رسول خدا صلى الله عليه و آله حرام بوده‌اند. و آن خاتونِ ⁵ مكرّمه در شَدايِد ⁶ و مِحنتها ⁷