285چهل سال از عمر شريف آن جناب گذشت حقّ تعالىٰ درهاى آسمان صورت و معنى را به روى او گشاده، پيوسته در ملكوت اعلا نظر مى‌كرد و افواج ملائكه را به خدمتش مى‌فرستاد كه فوج فوج بر او نازل مى‌شدند، ايشان را مى‌ديد و سخن مى‌گفت، و انوار رحمت يزدانى از ساق عرش اعظم تا فرق آن رسول مكرّم پيوسته شد، و اشعۀ خورشيد جلال كريم متعال، ظاهر و باطن او را فرو گرفت؛ جبرئيل مطوّق به نور، كه طاوس ملائكۀ رحمٰن است، بسوى او نازل شده، به دست قدرت بازوى عزّتش را گرفت و حركت داده گفت : يا محمّد بخوان. فرمود : چه چيز بخوانم ؟ گفت : «اِقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذِي خَلَقَ خَلَقَ الْإِنْسٰانَ مِنْ عَلَقٍ اِقْرَأْ وَ رَبُّكَ الْأَكْرَمُ اَلَّذِي عَلَّمَ بِالْقَلَمِ عَلَّمَ الْإِنْسٰانَ مٰا لَمْ يَعْلَمْ » ¹؛ يعنى : «بخوان بنام پروردگار تو كه همه چيز را آفريد، بيافريد آدميان را از خونهاى بسته، بخوان و پروردگار تو آن بزرگوارى است كه كريمتر است از تمامى كريمان، آن خداوندى كه بياموخت مردم را نوشتن به قلم و بياموخت ايشان را آنچه نمى‌دانستند».

پس خدا وحى نمود بسوى آن حضرت آنچه وحى نمود، و جبرئيل به آسمان رفت و حضرت رسالت پناه از كوه بزير آمد، و از آثار تعظيم جلال الٰهى كه او را فراگرفته بود و غرايب احوالى كه مشاهده نموده بود حالتى بر آن حضرت تارى شده ²، ماند [ در حال [ تب و لرز، و تفكّر مى‌فرمود در آنكه چون تبليغ رسالت نمايد بسوى قوم خود، باور نخواهند كرد، و او را نسبتهاى ديگر خواهند داد، و به اين سبب دلتنگ بود؛ پس خدا خواست كه سينۀ او را گشايش دهد و دلش را صاحب شجاعت گرداند، لهذا هر كوه و سنگ و كلوخ را براى او به سخن آورد؛ كه به هر چيز از اينها كه مى‌رسيد او را ندا مى‌كردند و مى‌گفتند كه : السّلامُ عليكَ يا وليَّ اللّٰه، السّلامُ عليكَ يا رَسولَ‌اللّٰه ³.

در حديث است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرموده : در وقتى كه خداوند عالم تجلّى بر كوه فرمود بجهت سؤال موسىٰ عليه السلام ديدن خدا را، هفت كوه پرواز كردند [ و] به حجاز و يمن