269جارى كنم، ميان من و ايشان به حقّ تو بهترين حكم كنندگانى. و در اين حال شخصى از اكابر قوم او كه او را عكرمة بن عامر مى‌گفتند حاضر شد و تدبير نمود كه قرعه بيندازند بر شتران و عبداللّٰه؛ پس به اين امر قرار داده برگشتند و روز ديگر عبدالمطّلب فرمود كه همۀ شتران او را حاضر كردند و عبداللّٰه را نيز نزد كعبه حاضر ساختند و كارد و ريسمان با خود آورده بود، پس هفت شوط دور كعبه طواف كرد و ده شتر حاضر نمود و قرعه افكند، قرعه به اسم عبداللّٰه بيرون آمد، پس ده شتر اضافه كرد به آن، به اسم عبداللّٰه درآمد، چون به نود شتر رسيد و نه مرتبه قرعه به اسم عبداللّٰه درآمد، عبدالمطّلب عبداللّٰه را بجهت ذبح بسوى خود كشيد و صداى نوحه و گريۀ حاضرين از هر طرف بلند شد، پس عبداللّٰه گفت : اى پدر، از خدا شرم كن و امر او را ردّ مكن و بزودى مرا قربانى كن كه من صبر كننده‌ام بر قضاى الٰهى؛ اى پدر، دست و پاى مرا محكم ببند كه مبادا حركت كنم، و روى مرا بپوشان كه مبادا رحم بر تو غالب آيد و فرمان خدا را بعمل نياورى، و جامه‌هاى خود را جمع كن كه مبادا به خون من آلوده شود، و هرگاه كه آن را ببينى مصيبت تو تازه گردد؛ اى پدر، بعد از من از حال مادرم غافل مشو و او را دلدارى نما، مى‌دانم كه بعد از من چندان زندگانى نخواهد كرد، و در باب خود تو را وصيّت مى‌كنم كه به قضاى الٰهى راضى باشى و بسيار اندوه به خود راه ندهى. پس از اين سخنان، آتش از نهاد عبدالمطّلب شعله كشيد و عبداللّٰه را خوابانيد و روى او را بر زمين گذاشت و كارد را نزد گلوى مباركش رسانيد، بار ديگر اكابر قريش پايش را بوسيدند و التماس نمودند كه يك دفعۀ ديگر قرعه بيندازد، و عهد كردند كه اگر در اين مرتبه قرعه بنام عبداللّٰه بيرون آيد ديگر شفاعت نكنند. پس بار ديگر قرعه افكند بنام عبداللّٰه با صد شتر؛ اين مرتبه بنام شتر بيرون آمد؛ پس اكابر عرب از روى شادى و طرب فرياد آوردند و بسوى عبدالمطّلب دويده عبداللّٰه را از زير دست او كشيدند و عبدالمطّلب را مباركبادى و تهنيت دادند، و فاطمه دويد و عبداللّٰه را در بر كشيد و مى‌گريست و شكر الٰهى مى‌كرد، پس عبدالمطّلب گفت : انصاف نيست كه نُه مرتبه به اسم عبداللّٰه آمده، يك مرتبه كه به اسم شتر آيد دست از او بردارم، پس دو مرتبۀ ديگر قرعه افكند و هر مرتبه براى شتر