268گردنها كشيده و با چشم پر آب منتظر بودند كه كه بنام كدام يك بيرون آيد. ناگاه ديدند كه صاحب قرعه بيرون آمد و رداى عبداللّٰه را به گردنش افكنده از كعبه بيرون مى‌كشيد، رنگ مبارك عبداللّٰه زرد شده و بدنش مى‌لرزيد، پس عبدالمطّلب مدهوش افتاد و برادران به برادر خود گريه‌كنان از كعبه بيرون آمدند، و ابوطالب از همه بيشتر مى‌گريست، و موضع نور جبين برادر خود را مى‌بوسيد. چون عبدالمطّلب به هوش آمد صداى گريۀ مردان و زنان از هر طرف به سمع او رسيد، ديد كه فاطمه خاك بر سر خود مى‌ريزد و سينۀ خود را مى‌خراشيد، و از مشاهدۀ اين احوال در عزم كاملش ؟ اختلال بهم نمى‌رسيد، و بازوى عبداللّٰه را گرفت كه او را بخواباند، اكابر قريش و اولاد عبدمناف در او آويختند، پس بانگ زد بر ايشان كه : واى بر شما ! از من بر فرزند من مهربانتر نيستيد ! ابوطالب به دامن عبداللّٰه چسبيده بود، مى‌گفت : اى پدر، برادر مرا بگذار و مرا بجاى او ذبح كن. اكابر قوم از او التماس كردند كه بار ديگر قرعه بيندازد شايد نوع ديگر ظاهر گردد، چون مبالغه كردند راضى شد؛ بار ديگر قرعه انداختند، باز به اسم عبداللّٰه بيرون آمد؛ پس عبدالمطّلب گفت : الحال حكم لازم گرديد و راه شفاعت مسدود شد، پس عبداللّٰه را بر قربانگاه آورد و اكابر عرب در عقبش صف كشيدند، و دست و پاى عبداللّٰه را بست و خوابانيد، چون مادر ديد كه كار به اينجا رسيد پابرهنه و شيون كنان بسوى خويشان خود دويد و ايشان را شفاعت طلبيد، چون ايشان شتافتند وقتى رسيدند كه عبداللّٰه را خوابانيده خنجر را نزديك گلويش گذاشته بود، در آن وقت ملائكۀ آسمانها خروش برآوردند و بالها گستردند و جبرئيل و اسرافيل تضرّع و استغاثه به درگاه الٰهى نمودند، پس حقّ تعالىٰ وحى نمود كه : اى ملائكه، من به همه چيز عالم و دانا مى‌باشم، و بندۀ خود را به معرض امتحان آورده‌ام كه صبر او را بر عالميان ظاهر گردانم. پس در اين حال ده نفر از خويشان فاطمه، با سر عريان و پاى برهنه و شمشيرهاى كشيده رسيدند و بر دست عبدالمطّلب چسبيده گفتند كه : هرگز نگذاريم كه فرزند خواهر ما را ذبح كنى مگر آنكه همۀ ما را به قتل رسانى. پس عبدالمطّلب سر بسوى آسمان بلند كرد و گفت : خداوندا تو مى‌دانى كه ايشان نمى‌گذارند كه حكم تو را