203گفتند : ورثه را قسم بده، گفت گمان طمع بر ايشان ندارم، گفتند كه ما در كتب چنين ديده‌ايم كه : هر كه از مؤمنان بميرد و نيك بخت و اهل بهشت باشد خدا بفرمايد تا هر شب جمعه با حُلّه‌هاى ¹ گرامى چاه زمزم را كنند (زيرا كه اصل آن آب از بهشت است)، و آن شب تا صبح آنجا باشند؛ روز پنجشنبه روزه بدار، چون پاسى از شب گذرد و مردم بخواب روند، دو ركعت نماز خوانده بر سر چاه برو، و آواز كن كه : يا عبدالطّاهر؛ شايد كه خدا او را به نطق آورد و جواب تو را بگويد كه امانت تو را كجا گذاشته. آن مرد چنانچه گفته بودند كرد و آواز چند كرده جوابى نشنيد، چون روز شد پيش علما آمده ايشان را خبر داد، آنها گريان شدند كه : ما او را از اهل بهشت مى‌دانستيم، گويا كه روح او را به دوزخ برده‌اند، گفتند : برو در ولايت يمن، دهى هست كه آن را برهوت گويند، و در آنجا چاهى است كه او را حضر موت گويند، روح اهل دوزخ را در شب يكشنبه آنجا برند، روز شنبه روزه بگير و شب يكشنبه بر سر آن چاه برو، شايد كه به مراد رسى. آن مرد چنان كرد، چون آواز داد : يا عبدالطّاهر جواب شنيد كه لبّيك؛ آن مرد ترسان و لرزان شده گفت : اين چه حالست ؟ ما تو را از اهل بهشت مى‌دانستيم، چندان زحمت كه تو كشيدى و آنقدر نيكى و اطاعت كه تو كردى ! گفت : بلى چنين است، امّا به سه چيز اهل دوزخ شده‌ام : اوّل آنكه در شهر خود خويشى داشتم؛ گفتند : چرا در مكّه مجاور شدى و صلۀ ارحام را قطع نمودى ؟ دوّم آنكه عالمى در همسايگى من بود، گاهى با او به مسجد مى‌رفتم، من چند قدم پيش او مى‌رفتم، گفتند : چرا حرمت عالم را نگاه نداشتى و بى ادبى كردى ؟! سيُّم آنكه يك دينار از مال خدا به غير مستحقّ داده بودم، گفتند : ما نيز تو را از رحمت خود بريديم و از فضل خويش محروم كرديم. آن مرد گفت : پرسيدم كه حالا اينها بمانَد، امانت من چه شد ؟ گفت : در فلان موضع مدفون است، چون آن را بردارى در حقّ من نيكويى كن، گفتم : چه بكنم ؟ گفت كه به فرزندان من بگو كه سه دينار به عوض آن يك دينار به مستحقّ رسانند، و آن عالم را برسان كه از تقصيرات من درگذرد، و از خويشان من حلالى بطلب و آنها را از من راضى گردان كه خداى تعالىٰ مرا ببخشد. آن مرد گويد كه : اوّل به خراسان رفتم، آن عالم و خويش آن را راضى كردم، بعد